Author Archives: Editör

Nis 11

“Bedenim Bana Ait!”,  “Ben Herkesle Gitmem ki!” ve “Ben Kaybolmam ki!” 5 yaş ve üstü çocuklar için istismardan korunma amaçlı yazılmış. Dagmar Geisler’in şahane resimleriyle renklenen kitapları Gergedan Yayınları Türkçeye kazandırdı. Kaygı duymak yerine çözüm bulmamızı sağlıyorlar.

“Bedenim Bana Ait!”, resimlerle bedeni tanımayı sağlıyor ve cinsel sınır ihlalleri konusunda önerilerde bulunuyor. Clara, istenen dokunuşlar, istenmeyen dokunuşlar, “Hayır!” diyebilme konularını eğlenceli bir biçimde anlatıyor. (daha&helliip;)

Nis 09

“Hep ayaklarıyla bastılar…”

Annem bu cümleye sığacak kadar sığ, kurduğu yuva gibi renksizdi. Çocukluğumda da böyle donuk muydu hatırlamakta zorlanıyorum. Mutlu bir anne-oğul masalı olamadı bizim hikâyemiz. Gözlerime sevgiyle baktığı bir an bile kazınmamış zihnimin köşesine. Günlük rutinimiz, paylaşımlarımız ya da kurallarımız olmadı. Okuldan döner dönmez ekmeğimin arasına sürdüğü salçayla, kovar gibi sokağa gönderdiğinden belki. Dümdüz, yapraksız, balsız anneydi işte. Çok zaman sonra akranlarımın annelerini gördükçe bizdeki yokluğu fark ettim. (daha&helliip;)

Nis 06

Ağabeyim Hold ben onu bildim bileli, o beni bildi bileli, eşine az rastlanır bir hastalıkla baş etmekteydi. Yüzünün sol kısmında, yer çekimi olmasa akmaya başlayacak, annemin yaptığı lapa kıvamında ikinci bir yüz vardı adeta. Kaşı gözü olmayan bir yüz.

Bütün mahalle Hold’u çok severdi ancak yüzlerindeki tiksinti dolu ifadeyi silememişlerdi. Ağabeyim de gözlerinin olmamasını dilediğini söylerdi, böylelikle ne kendi ucube suratını ne de ona bakanların suratlarını görecekmiş. Okula gitmekten vazgeçmişti. Annemin bile ona acımayla baktığı zamanların olduğu bir dünyada okula gitmek onun için bir eziyetmiş. Bütün aile sessizce ona hak vermiştik.

Günlerini kitap okuyarak geçirirdi Hold. Ona fil adam kitabını almıştım, onu kırmaktan ölesiye çekinerek. (daha&helliip;)

Nis 05

Demetevler’deki Fehmi Efendi Cami’sinde onu bekliyorum. Namaz bitti. Karga hâlâ ortada yok. Camiden çıkan siyah ceketli yaşlı amcaya baktım. Yanımdan geçip gitti. Beklemek yormaya başladı. Ayaklarım soğuktan uyuştu. Ellerim nerelere kaçtı bilemiyorum. Görevin neden burada verileceğini ve uygun olup olmadığını düşündüm. Dağıtılan çorba gözüme çarptı. Bu ayazın azılı düşmanı sıcacık çorba, bana ne iyi gelecekti. Sıraya girdim. Çorba kazanına yaklaştıkça ne kadar üşüdüğümü anladım. (daha&helliip;)

Nis 04

Geçmiş halayın başına iki ayak ileri, tek ayak geri gidiyor, gururla sallıyordu mendilini Afşin Ağa.  Nasıl gururlanmasındı ki? Üç hanımdan olma yedi kızdan sonra nihayet Allah yüzüne bakmış, soyunun devamı İbrahim’i vermişti ona. En sonunda bir evladı olmuştu.  O evlat ki o gün erkek olmuştu.

Köy halkı onca yaptığı dedikoduyu unutmuş, biricik oğlunun sünnet düğününde ağalarının yanında saf tutmuştu. Vur patlasın, çal oynasın derken saat ilerlemiş, kalabalık azalacağına artmıştı. Köylüsü yemeye içmeye, Afşin Ağa ise oynamaya doyamamıştı o gece. Diz büküp gerdan kırarken tüm gözler onun üzerinde, o ise bambaşka hayallerdeydi…

Ağa oğlu büyüyecek, evlenecek, onun da bir ağa oğlu olacak. O geçecek bu halayın başına, o sallayacak mendili gururla. At alacak oğluna, araba alacak, toprak alacak. İstediği kızı bile alacak. Babası ona almamıştı ama o alacak, ne isterse yapacaktı… (daha&helliip;)

yazı çizi